POSLEDNjE VESTI
  1. „Zvezdice“ pet od pet
  2. Novi trijumf kadetkinja
  3. Pobeda u Vrbasu pred reprezentativnu pauzu
  4. Hrabre crveno-bele poražene od lidera
  5. Treća pobeda „Zvezdica“

Istorijat

U prvoj poratnoj deceniji košarkašice Crvene zvezde u inostranstvu su postale najpoznatija ekipa iz Jugoslavije. Od onog dana 1946. godine kad su se prvi put otisnule u Mađarsku, išlo se na istok i zapad, najviše u Italiju, u kojoj je “Stela Rosa” postala pojam izvrsne ženske košarke, potom i u Francusku, Čehoslovačku, Nemačku… Na domaćem terenu crveno-bele nisu imale dostojnog protivnika, titule su se nizale kao na traci (od 1946. do 1960. godine 15 uzastopnih), pa su zvezdašice svoje najbolje partije pružale baš u internacionalnim okršajima. Sticajem okolnosti, ono najlepše što Crvena zvezda ume da prikaže videli su Pavija 1954., Viterbo 1957. i Slavonski Brod 1960. godine.

Dres sa petnaest malih zvezdica predstavljao je sportski raritet, sportski dres na kome su nežni ženski prsti svake godine, u deceniju i po prišivali po jedan novi znak trijumfa. To neobično sportsko blago deo je bogate riznice našeg ženskog košarkaškog pogona. To je i divna uspomena na jedan veliki tim čiji su podvizi otišli u legendu. I zato je i oproštaj od veličanstvene ekipe bio dirljiv, a petnaest šampionskih zvezdica najbolji su dokaz da je Crvena zvezda gajila temeljitu košarkašku školu. Brigu o ženskoj ekipi vodili su košarkaški velemajstori.

Prvi trener je bio Nebojša Popović (do 1952. godine), drugi Milorad Sokolović(do 1957. godine) i treći Strahinja Alagić, sve sami divovi košarkaške igre. Taj tim je imao samopouzdanje, čvrstinu i prkos. Na svečanoj večeri, priređenoj povodom osvajanja desete titule, sve košarkašice jedna drugoj pružile su ruku i zarekle se da je njihov sledeći cilj petnaesta zvezdica. Taj smeo zavet su i ostvarile, a to mogu samo šampionke najplemenitijeg kova.

Šesnaesta titula ostvarena je 1963. godine, a zatim je usledila desetogodišnja kriza rezultata i titule su zaobilazile Mali Kalemegdan. Na veliku scenu tada stupa Snežana Zorić, košarkaški majstor i neponovljiva gracija. Bila je neprevaziđeni košgeter krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina. Prerano se oprostila od košarke i nije sačekala najblistavije trenutke zvezdine ženske košarke – osvajanje Kupa evropskih šampionki. Pre toga, Strahinja-Braca Alagić stvorio je najblistaviju generaciju koja je osvajala šampionske pehare 1973, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980. i 1981. godine. Tome treba dodati i domaće kupove 1973, 1974, 1976, 1979. i 1981. godine.

Najvredniji pehar, namenjen pobedniku najprestižnijeg evropskog takmičenja, pobednika Kupa evropskih šampiona došao je kao kruna rada i dosanjani san dug više od tri decenije. U španskoj La Korunji zvezdašice su trijumfovale nad prvakom Mađarske, ekipom B.S.E. rezultatom 97:62 (47:28). Taj podvig ostvarile su: Vukica Mitić, Biljana Marković, Jasna Milosavljević, Sofija Pekić, Zorica Đurković, Spomenka Mrđenović, Vesna Kovačević, Gordana Vukmirović, Natalija Bacanović, Anđa Vukmirović, Jasmina Kalić i Dragana Pandurov. Košarkašice su prva ekipa crveno-bele sportske porodice koja je postala šampion Evrope.

Između osvajanja 23. i 24. titule proteklo je čitavih devet godina. 24. šampionska zvezdica osvojena je 1989. godine u “Pioniru”, pred svih pet hiljada gledalaca, protiv izuzetne ekipe Elemesa iz Šibenika. Pehar je podigla Anđa Arbutina, a najviše mu se obradovala sjajna košarkašica Bojana Milošević, kojoj je to bio prvi šampionski pehar u karijeri. 25. titula osvojena je 1992. godine, sledeća 1993. godine, a 27. pehar namenjen najboljoj ekipi u državi 1995. godine. Za taj trofej najzaslužnije su bile Nina Bjedov, Sanja Vesel, Lara Mandić, Daliborka Vilipić i Gordana Bogojević.

Našim košarkašicama zabranjeno je učešće u Kupu šampiona zbog sankcija UN, a 1996. zbog slabog rejtinga naše košarke (prouzrokovan dugim neučestvovanjem) naš klub ponovo je onemogućen da Evropi prikaže svoj raskošni talenat. Narednih godina usledio je trofejni post, pehari su uglavnom izmicali u dramatičnim finalnim okršajima, da bi naredni trofej – deseti kup stigao u vitrine našeg kluba u sezoni 2002/03. U idućoj sezoni osvojena je dupla kruna, 28 titula i 10 kup države.

Za podvig čekan osam godina najzaslužnije su bile “amazonke” sa Malog Kalemegdana: Katarina Manić, Ana Joković, Ivanka Matić, Milica Beljanski, Stojanka Ostojić, Milica Dabović i Jela Maleš, predvođene iskusnim strategom Vladislavom Lučićem. Ta šampionska generacija brzo se razišla, povukao se i predsednik kluba Živko Uzelac, a klub je odustao od Kupa šampiona. Poslednju utakmicu u KEŠ-u Zvezda je odigrala 1990. godine protiv Visokih škola iz Praga i prava je šteta što naš šampionski tim nije materijalizovao sjajne rezultate postignute u sezoni 2003/2004.